MESTURET albo 100 PROCENT FRANCJI Z LEKKIM POLSKIM AKCENTEM

Gdy le Mesturet odwiedziłem z Francisem Brochetem, wybitnym specjalistą od spraw europejskich, komentatorem zgrupowania francuskich dzienników regionalnych EBRA, nie przestawaliśmy mówić o wyglądzie restauracji i o tym, co na talerzach.
Mój nowojorski kuzyn, którego też zaprowadziłem do tego bistra, położonego między Giełdą, Biblioteką Narodową i Luwrem, oczarowany był prawdziwie paryską atmosferą i autentycznością dań w le Mesturet. Więcej…

LA BOULE ROUGE albo SŁOŃCE TUNEZJI W PARYŻU

Przechodziliśmy koło Folies Bergère, kiedy przyjaciel wskazał na narożną knajpkę – to la Boule Rouge, najlepszy kuskus w Paryżu.Kuskus jest specjalnością krajów Maghrebu, czyli północno-zachodniej Afryki, od Libii po Maroko, a może i Mauretanię. Francuzi pierwszy raz spróbowali go podbijając Algierię w roku 1830. Spróbowali Więcej…

LAURENT albo PO POLSKU NA POLACH ELIZEJSKICH

Mały Ehrlich przez Persję dotarł wraz z andersowcami do Palestyny, gdzie jako żydowska sierota wzięty został do kibucu, uciekł stamtąd i po wielu latach i przygodach został dyrektorem najbardziej prestiżowego izraelskiego hotelu King David, tego samego w którym mieszkał prezydent Wałęsa podczas pierwszej oficjalnej wizyty w Izraelu. Wtedy jednak Ehrlicha w Ziemi Świętej już nie było. Więcej…

Szczodrość, gościnność, smakowitość albo Pod cedrami Libanu w Paryżu

Malutki kraj i wielka kuchnia. Paradoks ten, podkreślany przez Libańczyków, sprawdzić można obecnością libańskich restauracji we wszystkich wielkich metropoliach, od Warszawy po Sydney. W Warszawie 12, w wielkim Sydney 44 do trzydziestu dwóch (w zależności od tego, co uznamy za przedmieście i co za restaurację, a co za kiosk). Więcej…

VAUDEVILLE albo FARSA Z PANTOMIMĄ I OSTRYGAMI

Na ścianach, pomiędzy lustrami, wiszą zdjęcia ludzi, których twarze są mniej lub bardziej znane. Te bardziej to dlatego, że zdarzyło im się bywać w tym lokalu, te mniej, to z powodu nagrody literackiej Vaudeville, przyznawanej corocznie „francuskiej powieści wykazującej żywotność umysłu”, domyślam się, że jej autora. Więcej…

CAILLEBOTTE – IMPRESJE O REZYDENCJI IMPRESJONISTY

Śladem najbardziej chyba znanego dzieła Caillebotte’a, Ulica Paryska w Czasie Deszczu, poszedłem na plac Dubliński, między Moskiewską a Turyńską. Tu też dom stoi, jak stał, a choć na jezdni asfalt zamiast bruku, choć plac jest o wiele bardziej zagracony, bo przybyły barierki, kioski, neony, no i wszędzie stoją samochody, niewątpliwie byłem w tym samym miejscu. Więcej…